รัตติกาล ผ่านผัน พลันมืดมิดดาวสถิตย์ ฟากฟ้า ครามัวหมองดาริกา มากระพ้อ ดังต่อรองแลกเหงาครอง กับหวัง ดังตั้งใจ ดวงพระจันทร์ นั้นคล้อย ลอยลิ่วลับนานชั่วกัป ชั่วกัลป์ มิพรั่นไหวแต่ตัวข้า ระอาแสน แม้นห้ามใจเหงาฤทัย เหว่ว้า ผวาตรมยามพลัดพราก จากรัก ก็จักทุกข์คงสิ้นสุข ชั่วกาล พานขื่นขมรักมาเบือน เลือนจาก พรากภิรมย์ให้ซานซม ระทมจิต นิจนิรันดร์ต่อแต่นี้ สิ้นแล้ว สิ้นแววโศกลุ่มหล้าโลก มิหมายปอง ครองโศกศัลย์เคยพลาดผิด จิตผวา พาจาบัลย์เฉกเช่นนั้น จะมิหวน ทวนอีกคราชีวิตนี้ ที่เหลืออยู่ จะสู้ต่อแม้นว่าท้อ ไม่ถอย คอยฟันฝ่าอุปสรรค อัประมาณ ผลาญชีวาจะหาญกล้า ท้าทาย ตราบวายวาง